Als we ouder worden vallen er steeds meer mensen om ons heen weg. Je ouders, familie en vrienden. Wat overblijft zijn herinneringen en foto's. Alles en iedereen is voorbestemd om te eindigen als foto. Een stelling van Susan Sontag die helaas maar al te waar is. En die mij aan het denken heeft gezet om een serie portretfoto's te maken van mijn familie. En van mijn vrienden. Om ze bij me te houden. “Als je mensen fotografeert en mensen worden ziek, verslijten en gaan dood, worden ze begraven en zien we ze eigenlijk niet meer.” – Jan Hertoghs Geen kiekjes, geen traditionele...