Over mij

Mensen fascineren me. Ik wil ze dicht op de huid zitten maar mezelf niet opdringen. Dan leg ik iets van mezelf op aan de ander. Toch is dat onvermijdelijk. Want hoe kan ik mezelf wegcijferen in een beeld dat ik creëer? Elke beeld is een spiegel van de gedachten van de maker. Elk portret is een reflectie van een zelfportret. Elk portret is dansen op de rand van de dood.

“Als je mensen fotografeert en mensen worden ziek, verslijten en gaan dood, worden ze begraven en zien we ze eigenlijk niet meer.” – Jan Hertoghs

Het is deze fascinatie die mij doet kiezen voor de portretfotografie. Het vastleggen van het moment in het leven van een mens waarvan je zeker weet dat het zich nooit meer zal herhalen. Waarbij een geschilderd portret een variabele tijd in zich heeft, is een fotografisch portret de weergave van een exact moment.

De wijze waarop ik portretten maak zegt veel over mijzelf. Ik wil begrijpen wie de persoon tegenover mij is. Wat maakt haar of hem bijzonder? Is dat alleen mijn persoonlijk gevoel of is er echt iets ‘extra’s’? Een zoektocht naar de mens achter het gezicht.

Een mens heeft meerdere lagen. Mijn ultieme doel is het maken van een foto waarin alle lagen en emoties gevangen zijn en die vervolgens in ondersteunde beelden apart weer te geven. De optelsom van alle emoties is het portret.

De tekst bij de portretten is niet bedoelt als uitleg. Het is de weergave van mijn ontmoeting. De ontmoeting die voor mij net zo belangrijk is als het maken van de beelden. Ook al schrijf ik de tekst voor een klein deel van de kijkers, het is voor mij een essentieel onderdeel van de ervaring om te weer te geven wie de persoon was die tegenover me stond. In die tekst leg ik mijn eigen ervaringen vast.