About This Project

Ik ben gefascineerd door de manier waarop stadsdichters het onzegbare verwoorden. De verbinding die ze leggen tussen de microkosmos van een stad, als ware het een levend organisme, en de luizen in haar pels, de mensen die haar bevolken.

 

Stadsdichters zijn de omroepers van een gemeenschap. Zij verwoorden de gevoelens van de burgers in de stad waar ze zijn aangesteld. Stadsgedichten zijn een unieke vorm van po√ęzie die veel verder gaan dan de eerste lezing.

 

Ik vraag de dichters een gedicht te schrijven over het wezen van hun stad waarin ze een verbinding leggen tussen de oppervlakte en de diepere laag. Het bewuste en onbewuste leven van de stad.

 

Dit gedicht krijgt een tegenhanger in mijn visuele verhaal. Ik wil een compositie maken dat de onderliggende laag van het gedicht verbeeldt zonder hiervan een letterlijke vertaling te worden.

 

Een aantal jaren geleden heb ik een gedicht geschreven waarin ik de verbinding tracht te leggen tussen de tastbare en ontastbare werelden van een stad.

 

De stilte en de stad

Stenen vastgezet in mortel
zijn een negatief van toen
geen geheugen, zonder oordeel
absorberen eeuwen, overleven dood

 

Langs de windhoek van kozijnen
zwijgen klinkers, liggen pannen
stil te wachten
op de dageraad van morgen

 

Zwevend door de straten,
mensen, parasieten op haar pels
Onze schaduw reeds vervlogen,

 

Wij zijn als rimpels in haar tijd.

 

Steden hebben geen geweten
Verzwelgen levens zonder mededogen
Roeien heel de mensheid uit.
Rondom stilte, stilte van de eeuwigheid.

 

Mijn concept legt een verbinding tussen dichter, gedicht en verbeelding. Een compleet plaatje met portret, gedicht en beeld..

Category
Eigen werk, Portretten, Stadsdichters
Tags
#stadsdichters @stadsdichtgouda @gouda #gouda
error: Alert: Content is protected !!